Voor wie wil jij je licht laten schijnen?

Voor wie wil jij je licht laten schijnen?

 

Merel is 42 jaar, ze heeft twee puberende kinderen en een man die lange dagen maakt. Vier maanden geleden is ze ontslagen bij een reorganisatie. Toen heeft ze besloten om een jaartje voor zichzelf te nemen. Maar dat valt bitter tegen, ze weet niet hoe ze haar dagen door moet komen. Ze dacht dat het ontslag haar diep geraakt had, maar eigenlijk valt dat best mee. Ze heeft nog contact met oud-collega’s en als ze de verhalen hoort over de nieuwe directeur en de nieuwe koers, is ze alleen maar dankbaar dat zij daar niet meer zit. Haar man en kinderen vinden het gezellig dat ze thuis is, maar gaan gewoon hun eigen gang. Ook daar is ze heel blij mee, want ze wil niet dat zij afhankelijk van haar zijn of andersom, zij van hen. Ze is geen type om rond te hangen in een sportschool of eindeloos te lunchen en te koffiedrinken met vriendinnen. Maar wat voor nieuwe baan wil ze dan wel?

Wat wil nieuwe baan wil ze dan wel?

Dat is de grote vraag, die zij zichzelf stelt. Ze weet zeker dat ze niet meer voor een super commerciële organisatie wil werken. Daar heeft ze het echt mee gehad. Ze wil haar talenten gebruiken voor mensen die het echt nodig hebben. Alleen, ze is geen verzorgend type, ze vindt het al verschrikkelijk als haar man of haar kinderen ziek zijn. Ze ziet zichzelf dan ook niet werken in de zorgsector. Goede doelenstichtingen vindt ze, na alle publicaties over de salarissen van de bestuurders, pure nep. Wat ze zeker niet wil, is nog langer thuis zitten duimen draaien of zoeken naar een bezigheid. Ze blijft in een kringetje draaien, omdat ze wel weet wat ze niet wil, maar niet weet wat ze wel wil.

Verwerken van het ontslag

Merel zegt dat ze haar ontslag goed heeft verwerkt, toch heeft ze het nodige op en aan te merken over haar baan. Over de nare sfeer, het sturen op targets en resultaten en het vergeten van de menselijkheid. Die reorganisatie kwam voor haar als een geschenk uit de hemel, ze had er echt niet veel langer moeten zitten, dan was ze zichzelf helemaal kwijt geraakt. Dus ja, het ontslag heeft ze goed verwerkt, maar de periode daarvoor heeft er veel steviger ingehakt dan ze dacht. Als communicatiedeskundige is ze erg mens- en relatiegericht, maar in haar werk kon ze dat helemaal niet kwijt. De klant was koning tot de voordeur en daarna moest je vooral geen last van hem hebben. Pas nu realiseert ze zich dat ze jarenlang haar eigen waarden en normen opzij heeft gezet en dat ze zichzelf eerst terug moet vinden, voor ze weet wat ze voor anderen kan betekenen.

Traject om te ontdekken wat ze wil

Ze begint een creatief traject. Ze bezoekt allerlei tentoonstellingen en ontdekt hoe beperkt zij naar de wereld heeft gekeken. Een vriendin vertelt haar over de Zomerzwerf: drie dagen schilderen en rondzwerven, een prachtige manier om je eigen wereldbeeld op papier te zetten. Ze abonneert zich op Spotify en laat zich verrassen door muziek die ze nooit had gedacht mooi te vinden. Ze maakt een tuinconcert van The Civilized mee en realiseert zich dat je groots ook klein kan zijn.

Voor deze mensen laat Merel haar licht schijnen!

In de bibliotheek luistert ze naar bekende auteurs en hoe die hun boeken schrijven, hoe ze op ideeën komen en hoe ze dat pakkend kunnen neerzetten. Ze doet zelfs mee aan een korte cursus ‘verhalen schrijven’. En daar ontmoet ze iemand van Vluchtelingenwerk, die vertelt dat ze taalmaatje is.  Dat raakt Merel. De verhalen over de mensen die zo hun best doen om in Nederland een nieuw bestaan op te bouwen, omdat ze in hun eigen land niet meer veilig kunnen leven. Ze realiseert zich dat ze zich bij haar vorige werkgever ook zo onveilig gevoeld heeft. Ze schrikt er van.

Een leuke nieuwe baan gevonden

Inmiddels zijn er acht maanden van haar sabbatical voorbij. Merel heeft haar evenwicht weer hervonden en weet waar ze aan de slag wil. Ze vindt werk bij een organisatie die mensen met afstand tot de arbeidsmarkt ondersteunt bij het vinden van een baan. Haar eigen ervaringen kan ze daar goed bij gebruiken.  Voor deze mensen wil ze haar licht wel laten schijnen.

Geschreven door Philine Spruijt

Philine Spruijt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *