Recencies

Recencies

😉 Met bepaalde coaches heb ik een persoonlijke band. Ik weet hoe ze werken en bewonder ze om hun professionaliteit. Francine ten Hoedt, kan als geen ander de angel uit een potentieel conflict halen. Ze laat je je bijzondere zelf zijn. Philine Spruijt voedt je zelfvertrouwen.
Rosemarijn de Groot

 

Recensies Het a,b,c van OBM

🙂 “Wat een ongelofelijke verrassing! Wat een mooi praktisch boek! Met zo veel prachtige voorbeelden! En zo helder uitgelegd!”
Dr. Marius M. Rietdijk, wetenschappelijk directeur van het Aubrey Daniels Research Institute for Behavioral Analysis van de Vrije Universiteit  van Amsterdam, 2016

🙂 Organizational Behavior Management (OBM, of performance management) gaat over het duurzaam veranderen of verbeteren van arbeidsprestaties door medewerkers (individueel of als groep) via het aanleren van ander gedrag, en over het transparant maken van de resultaten van dit leerproces. Daarbij wordt de manager iemand die de medewerkers via beloning motiveert tot nieuw gedrag en het verander proces begeleidt/coördineert. Deze uitgave is een werkboek over OBM met een sterk gestructureerde uitleg en beschrijving van een elfstappenplan. Dat begint met het voor iedere betrokkene duidelijk formuleren van doelen, bijbehorende gedragsveranderingen en prestaties. Daarna volgt de fase om de gewenste verandering te oefenen. Tussentijds en achteraf wordt er geevalueerd via een ABC-tje; Antecedent, Behavior en Consequentie. Per stap worden opdrachten gegeven om het veranderproces zelf te beleven. Met geanonimiseerde praktijkvoorbeelden afkomstig uit het bedrijf dat de auteurs samen runnen. Heldere informatieve tekst, bedoeld voor HRM-medewerkers, coaches en andere geïnteresseerden.
Drs J.J.M. van der Heijden, 2016

 

Recensies Veertig Vileine Vragen voor…

🙂 ‘Veertig Vileine Vragen voor Conflicten’ is een spel. Lekker verwarrend, een spel voor conflicten. Het spel is verpakt in een eenvoudig, wit doosje. Daarin zevenenveertig stevige, vierkante kaarten. Veertig met daarop een vraag in robuuste zwarte letters en nog zeven regiekaarten, om het spel een andere wending te geven. Bijvoorbeeld om te stoppen omdat er lang genoeg over een onderwerp is gepraat of omdat je geen antwoord wilt geven.
Het spel is alleen te spelen (al dan niet met een coach) of met anderen. De samenstellers geven in de bijsluiter enkele speeltips, zoals ‘Lachen is verplicht!’
Speel je het spel alleen, wat absoluut kan, dan is het makkelijker om te duiken en ergens wat sneller overheen te stappen. Een begeleidende coach zal wat verder doorvragen. De interactie met anderen maakt het spannender, wat soms confronterend is, maar ook meer energie en lol geeft. Of je het nu alleen speelt of met een groep, er ontstaat meer begrip voor wat er gebeurt tijdens een conflict bij jezelf maar ook wat het met anderen doet.
De vragen ‘Hoe maak jij jezelf machteloos in een ruzie?’ of ‘Wanneer verlies je jezelf in een conflict?’ (dit zijn twee voorbeelden) zijn eerder prikkelend dan vilein. Ze kunnen wel iets raken. Als zo’n kaart op tafel ligt, is het soms alsof de schaamte er af is.  Dat er ruimte ontstaat om te onderzoeken wat er intern gebeurt en spelers dat dan eerlijker durven aan te gaan. Niet zelden met als resultaat een luchtiger kijk op spannende situaties.
Wat mij betreft luidt de conclusie dat ‘Veertig Vileine Vragen voor Conflicten’ een uitstekend en laagdrempelig middel is om in te zetten in de omgang met conflicten. Ook bij coaching doet het spel goede diensten in situaties waar ruzie wordt vermeden of er een patroon is van de schuld buiten zichzelf leggen.
Marrie Rietveld, MindMasseur

🙂 Afgelopen zaterdag heb ik een workshop empowerment gegeven aan ouders van kinderen met een chronische ziekte tijdens een familieweekend. Er zaten zo’n 30 ouders in de zaal – keurig naast elkaar in (echt)paren, dus die heb ik eerst maar uit elkaar gehaald door ze plaats te laten nemen naast iemand die ze (nog) niet kenden. Een onderdeel van empowerment is immers een netwerk opbouwen en zo voorkom je “vertel jij het maar…” situaties onder ouders. Tevens heb ik “verboden” om het woordje “maar” in een zin te gebruiken en dit laten vervangen door het woordje “en”.
Vervolgens heb ik steeds een van de vileine vragen als ingang genomen voor gesprekken met de hele groep. Daarvoor heb ik steeds iemand uit de groep een kaart laten trekken. Ik had 15 kaarten geselecteerd die ik wilde gebruiken en de regiekaarten achter de hand gehouden, voor het geval dat.. We zijn heel erg op de stroom van positivisme gaan zitten door het delen van ervaringen en tips. Dit, zonder dat het een Emile Ratelband effect veroorzaakte, maar wel de realiteit benaderde en onderstreepte dat er superveel mooie dingen kunnen gebeuren als je uitgaat van- en denkt vanuit mogelijkheden.
Dit werkte als een trein! De personen in kwestie kwamen steeds naar voren en stelden zichzelf meestal voor (soms moesten ze wat geholpen worden, maar a la ) en lazen de kaart voor, waarna ze zelf eerst het antwoord gaven en vervolgens aan de groep werd gevraagd of die e.e.a. herkenden. Als het onderwerp min of meer doodbloedde (vergeef de woordspeling) dan kwam de volgende vraag op de proppen en op die manier konden ook de stille luisteraars toch bij het gesprek worden betrokken. Zo werd het een zeer levendige bijeenkomst die een kleine 2 uur duurde en geen minuut verveelde. Op de vraag: waarom heeft je kind met jouw geboft, heb ik een aanvullende vraag gesteld en wel: waarom heb jij met je kind geboft. Dit bleek bij veel mensen goed, zij het misschien wat onverwacht “binnen” te komen en na een kleine denkstilte kwamen daar mooie verhalen uit voort, dus wellicht is het een vraag die aanvullend zou kunnen zijn.
In één situatie heb ik de regiekaart “Stop, deze vraag vind ik niet kunnen…” uitgedeeld aan iemand die als alleenstaande moeder soms overvallen werd door te grove / lastige en/of te vaak gestelde vragen/opmerkingen door haar omgeving. Aan haar de opmerking gegeven dat zij de regiekaart zou mogen gebruiken om te laten zien aan de desbetreffende persoon die de opmerking maakt om uit de situatie te komen en duidelijk te laten blijken dat de vraagsteller moet ophouden.
Kortom: ik ben heel blij dat ik de vragen heb mogen gebruiken. Ze bieden meer dan voldoende ingangen om een gesprek op gang te krijgen/houden en bieden eye openers voor deelnemers over hoe fantastisch zij en hun kind(eren) eigenlijk zijn! De groep ging opgepept en met hernieuwde energie de rest van de dag in en door het delen van positieve ervaringen was er gespreksstof genoeg 🙂
Met hartelijke groet,
Johannes Verheijden, Beleidscoördinator Zorg BOSK, 2016

🙂 Dit spel hebben we ‘gespeeld’ tijdens supervisie (HBO). De vragen die gesteld worden zijn erg verdiepend en zorgen ervoor dat je elkaar echt beter leert kennen. Ik weet nu binnen twee weken veel meer van iemand die ik waarschijnlijk anders niet had durven vragen. Ik ben erg verrast en raad het iedereen aan! Er is trouwens wel een goede vertrouwensband nodig want sommige vragen komen wel dichtbij je persoonlijkheid. Al kun je er natuurlijk ook voor kiezen het niet te persoonlijk te maken.

🙂 Elke mediator of (conflict)coach komt regelmatig in de situatie dat patronen doorbroken moeten worden. Uitspraken als: “Het is altijd zo geweest”, en: “Het kan niet anders”, zullen bekend voorkomen. Kunnen vileine vragen in deze situaties patronen doorbreken? Naar de workshop dus!
Tijdens de januari Monday Meetup in Seats2Meet.com Society 3.0 in Utrecht volgen dertien deelnemers de workshop ‘Spelen met de Veertig Vileine vragen’. De makers Philine Spruijt en Francine ten Hoedt van de CoachingCarrousel beloven ons, onder hun motto ‘Stop ronddraaien in cirkels, de antwoorden liggen in een hoekje’, te laten zien hoe wij ons eigen gedrag en dat van anderen op een positieve wijze kunnen beïnvloeden door elkaar op vileine wijze te bevragen. Hiervoor worden de kaarten uit de spellenreeks ‘Veertig Vileine Vragen voor…’ gebruikt. Er zijn negen varianten van het spel: … voor coaches, ondernemers, geliefden, teams, jezelf, ouders, de spin in ’t web, zzp´ers en ouders van zorgintensieve kinderen. Het tiende spel ‘Veertig Vileine Vragen voor conflicten’ is in april 2013 verschenen.
Wat zijn eigenlijk vileine vragen? Volgens Spruijt en Ten Hoedt zijn dit vragen die je soms wel bedenkt, maar meestal niet stelt: ze zijn op het randje, pittig of scherp. Het zijn geen vrijblijvende vragen; als je ze stelt, ben je bereid om een gesprek aan te gaan, dat diepgaander is dan: “Hoe gaat het met jou?” “Goed en met jou?”
Na de inleiding en de uitleg gaan de deelnemers in twee groepen uiteen om met de spellen te spelen. Bij vragen die je liever (nog) niet beantwoordt, bestaat de mogelijkheid om een regiekaart te gebruiken. Het valt op dat de regiekaarten zelden worden gebruikt.
De deelnemers geven serieus antwoord, waarna er vanzelf vervolgvragen komen. Wat denk je van de vragen: ‘Wie is de opa of oma van jullie team?’ en ‘Wie is de baby?’ in het spel voor teams. Of van de vraag ‘Hoe voelt het om afgewezen te worden (voor een opdracht)?’ in het spel voor zzp’ers.
Aan het eind van de middag is bijna iedereen stil; in gedachten verzonken over de vragen die we gekregen hebben of die we aan anderen gesteld hebben. Deze manier van vragen stellen lijkt tot reflectie aan te zetten. Ik zie nog een voordeel van het stellen van vragen met behulp van een set kaarten: de coach of mediator kan niet worden aangekeken op de gestelde vragen. Je cliënt trekt ze namelijk zelf van de stapel. En zoals eerder genoemd: door het antwoord op de gestelde vraag borrelen als vanzelf de volgvragen op. Het spel fungeert dan eigenlijk als een soort kapstok.
Conclusie: de vileine vragen zetten een denkproces in gang, waardoor ongewenste patronen doorbroken kunnen worden.
Mr. Mikel de Knegt is NMI register-mediator en conflictcoach gespecialiseerd in echtscheidingen. 2013

🙂 Wat een prikkelende vragen zijn het! Daar kun je een diepgaand gesprek mee starten met ouders. Heel erg bedankt voor dit prachtige stukje werk van jullie!
epilepsieconsulent in een groot ziekenhuis november 2012

🙂 Tijdens mijn werk als pedagoog begeleid ik een ondersteuningsgroep voor ouders van kinderen met ASS of ADHD, zorgintensieve kinderen dus. Toen ik deze uitgave van de CoachingCarroussel tegenkwam wilde ik hem meteen aanschaffen omdat het me heel bruikbaar leek in deze groep. De Veertig Vileine Vragen zijn afgedrukt op eenvoudig witte kartonnen kaartjes en zitten in een klein wit kartonnen doosje. De vragen zijn duidelijk en goed leesbaar. Ik kan het gebruiken als spel in een groep, maar ook tijdens individuele gesprekken met ouders die een zorgintensief kind hebben. Wat is er vilein aan de vragen in dit spel? Ze zetten aan het denken, kunnen confronterend en uitdagend zijn. Maar er zijn ook vragen bij die ouders inzicht bieden en bevestiging dat ze het goed doen. Ik verklap er hier twee, zodat je een indruk kunt krijgen van het soort:
Wat doe je met gevoelens van schaamte, jaloezie of schuld?
Wat kunnen anderen van jullie leren?
Ouders die op een dergelijke manier met andere ouders in gesprek komen, voelen zich meer begrepen. Ze merken dat ze niet de enigen zijn die het opvoeden soms als een enorme opgave ervaren. Dat schept een band en brengt verlichting. Ouders met een zorgintensief kind krijgen dikwijls te horen dat ze hun kind niet goed opvoeden en, als ze dat maar vaak genoeg te horen krijgen, gaan dat nog geloven ook. Met behulp van dit spel kunnen deze ouders zich zelfverzekerder en krachtiger gaan voelen en krijgen ze de (zelf-)waardering die ze verdienen.
Daarnaast is het enorm leerzaam voor ouders om van elkaar te horen hoe zij vergelijkbare situaties ervaren en hoe zij ermee omgaan. Voor de begeleiders trouwens ook.
Monique Sauveur, pedagoog te Rotterdam

🙂 Vileine Vragen. Wat een prachtig bijvoeglijk naamwoord is vilein. Letterlijk vertaald betekent het zoveel als venijnig, gemeen, maar in de context van dit spel kun je vilein het best lezen als venijnig met een knipoog. Scherp, prikkelend, tot nadenken aanzettend dus.
Het spel is er in drie versies. Er zijn Vileine Vragen voor ZZP-ers, voor Teams en voor Jezelf. De opzet is in ieder spel gelijk. In een sober, maar functioneel kartonnen doosje vind je 40 vragen, waarvan het beantwoorden ervan je kan helpen om een stap verder in een ontwikkelingsproces te komen. Het gaat om vragen die ertoe doen. Naast de 40 onverwachte vragen, vind je in dit spel ook 7 regiekaarten. Door van deze regiekaarten gebruik te maken, geef je richting aan het spel, want hiermee bepaal je wat je met een vraag doet.
Wanneer je bijvoorbeeld Vileine Vragen voor Teams speelt, wat zich goed leent voor een overleg waarbij nu maar eens echt de kaarten op tafel moeten komen, dan pak je om de beurt een kaart die je hardop voorleest. Wanneer je bijvoorbeeld de vraag treft: Waar rammelt het aan in de communicatie in je team? dan kun je ervoor kiezen, door gebruik van de regiekaarten te maken, de vraag niet te beantwoorden, de vraag aan iemand anders door te spelen, maar ook om de vraag door iedereen te laten beantwoorden. Zoals je wellicht al vermoedt, is het belangrijk om bij relevante zaken hier echt over met elkaar in gesprek te gaan. Natuurlijk kun je een spelleider aanwijzen, wat bij voorkeur iemand is, die sterk is in het begeleiden van processen. Wanneer een gesprek belangrijk is, maar niet op het moment dat je dit spel speelt voortgezet moet worden, dan wordt in de eenvoudige, korte handleiding bij dit spel, terecht aangegeven dat een afspraak maken om hier op een later moment verder met elkaar over in gesprek te gaan, aangewezen is.
Een selectie van vragen die je in het spel: Veertig Vileine Vragen voor ZZP-ers kunt aantreffen zijn: Wat vond je familie ervan dat je ZZP-er werd? Wat onderscheidt jou van andere zzp-ers? Wat ga je doen na je pensioen? En: Voor welke klant zou je ook midden in de nacht werken? Beslist een aardig hulpmiddel om tot de kern van de zaak te komen en eerlijk is eerlijk: hoewel vilein beslist enige scherpte suggereert, zijn deze vragen toch ook niet echt gemeen. Je kunt je hier dus best aan wagen.
Audrey de Jong

🙂 Veertig Vileine Vragen voor Geliefden is een spel dat bestaat uit veertig kaarten met vragen en zeven regiekaarten. Het spel is eenvoudig te spelen, zowel alleen, met je geliefde als met vrienden en vriendinnen. Het bevat vragen als ‘Hoe delen jullie verdriet?’ en ‘Wanneer moet je geliefde een schop onder de kont krijgen?’. De regiekaarten geven je ook de ruimte om geen antwoord te geven met bijvoorbeeld ‘STOP, hierover hebben we genoeg gepraat’.
Ik heb het spel samen met mijn geliefde gespeeld. De verrassende vragen geven je denk- en praatstof over je relatie. Ook als je al langer bij elkaar bent en denkt veel van elkaar te weten komen er dingen aan bod die door de hectiek van het leven soms onbesproken blijven. Een langdurige relatie is niet vanzelfsprekend en vraagt om onderhoud. Deze vragen helpen je meer kennis te krijgen van je zelf, je geliefde en je relatie en is bij dit onderhoud dus zeker nuttig. Het helpt je de juiste vragen te stellen en uit je eigen beperkte kaders te stappen.
Je kan het spel ook alleen spelen. Het zet je dan aan het denken over je eigen opvattingen over relaties. Het nodigt uit tot zelfreflectie.
Het spel is ook met vrienden en vriendinnen te spelen. Het spel nodigt dan uit om ervaringen en meningen te delen. Hoe denken jullie over relaties? Wat zijn goede tips om dingen aan te pakken? Ook een leerzaam proces dat zeker ook tot samen veel lol kan leiden.
Het spel is bedacht en ontwikkeld door Francine ten Hoedt en Philine Spruijt van de CoachingCarrousel, een samenwerkingsverband van ervaren coaches. De CoachingCarrousel heeft deze Veertig Vileine Vragen geselecteerd omdat ze hun waarde in de praktijk hebben bewezen.
Suzie Ziener, Beheerder mediatheken en trainer

🙂 Veertig Vileine Vragen voor Geliefden
Hey,
bedankt voor het spel, we hebben het al gespeeld, mijn partner en ik en nog een stel
vrienden, het was een leuk en opwindend eerlijk avondje. Niet op Valentijnsdag maar gewoon in het weekend.

🙂 Top!
Ik werk er heel erg veel mee. In allerlei situaties.Het geeft mensen echt mooie inzichten in veel minder tijd dan andere tools!
Hartelijke groet,
Kirsten Heukels, www.1for2.nl

🙂 Ik heb het spel inmiddels twee keer gespeeld met twee van mijn teams. Werkt goed, ‘t gesprek in het team gaat gelijk naar het juiste niveau/daar waar de echte dingen over gaan . Inmiddels heeft een van mijn collega teammanagers het spel ook besteld. mijn persoonlijke winst is dat ik zelf merk dat ik beter het proces
aan het begeleiden ben (door (nog) beter te luisteren, en meer open vragen te stellen 🙂 ) . Ik merk ook dat eigenlijk weinig mensen er moeite mee hebben
in echt open te zijn over lastige kwesties, ook in teams.
Ik ga in augustus met mijn clubje intervisie – oud – collega’s (8 man) het spel ook doen. Na twee jaar intervisie gesprekken met elkaar zijn die ook
wel eens aan iets nieuws toe.
Dus resumé, leuk spel, heb je echt wat aan!
Met vriendelijke groet,
Frank B, teammanager projectmanagement

 

🙂 Recensie 33 daverende dilemma’s voor coaches en begeleiders, 12 maart 2013
De waaier ’33 daverende dilemma’s voor coaches en begeleiders’ dwingt tot reflectie. Als vanzelf pak je pen en papier en ga je nadenken over de beschreven dilemma’s. Dit met soms verrassende ontdekkingen tot gevolg!
Dilemma’s van coachees zijn dagelijkse kost voor coaches en begeleiders. Dit zijn echter de dilemma’s van anderen en niet van de coach zelf. De titel lezend besefte ik dat er vaak meer aandacht aan de dilemma’s van de coachees wordt besteed, dan aan de eigen dilemma’s. Een goede reden om direct aan de door Francine ten Hoedt en Philine Spruijt geschreven waaier, te beginnen.
De uitvoering van de waaier is praktisch en gebruiksvriendelijk. Per hoofdstuk is een aparte kleur gebruikt, wat de waaier overzichtelijk maakt. Noemenswaardig zijn de pijlen die op elke bladzijde staan: de tekst in deze pijlen is al voldoende voor reflectie of een goed gesprek; en dan ben je nog niet eens aan de dilemma’s begonnen!
De 33 daverende dilemma’s zijn door de schrijfsters in 5 duidelijke categorieën onderverdeeld: grenzen (verkennen van je grenzen), waarden en normen (effectief functioneren als coach), professionele afstand (afstand houden zonder compassie te verliezen), de waarde van het vak (zaken doen en integriteit), manipuleren (om in beweging te krijgen, hoe ver mag je gaan). Het ene dilemma in de waaier is complexer dan het andere en wat onder complex verstaan wordt, verschilt logischerwijs van mens tot mens. Her en der lopen de dilemma’s in elkaar over en zouden ze ook in één van de andere categorieën geplaatst kunnen worden.
Is de waaier compleet? Er zijn veel en veel meer dilemma’s voor coaches en begeleiders, die in deze waaier niet hadden misstaan. De door Francine ten Hoedt en Philine Spruijt beschreven dilemma’s zijn een duidelijke doorsnee van hetgeen je in de dagelijkse praktijk tegen komt als coach. De schrijfsters hebben er ook voor gezorgd dat de zo belangrijke ethiek en integriteit van coach en begeleider ruimschoots aan bod komen. Daarmee nodigen de schrijfsters uit tot bewustwording en nadenken, hetgeen zeker van pas komt op het moment dat ethiek daadwerkelijk meespeelt of de integriteit in het geding komt.
De waaier is een nuttige aanvulling voor de boekenkast van coaches en begeleiders. En een prima middel voor zelfreflectie en intervisie. Coaches in opleiding zullen veel hebben aan het doornemen en reflecteren over de 33 dilemma’s. Vooral de dilemma’s in hoofdstuk 5 (Manipuleren om te leren – hoe krijg je je coachee in beweging en hoe ver mag je daarin gaan van jezelf) zal de beginnende coach veel nuttige aanknopingspunten met de dagelijkse praktijk geven.
Al met al is de waaier van Francine ten Hoedt en Philine Spruijt een prima hulp ter voorbereiding van het professioneel het hoofd bieden aan de daverende dilemma’s waar coaches en begeleiders regelmatig voor komen te staan.
Margreet Noordanus

 

Geschreven door Francine ten Hoedt

Francine ten Hoedt

Francine ten Hoedt


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *