Zonder ik geen wij

Jerry is begonnen als ICT-consultant bij een softwarehouse. De eerste jaren genoot hij volop van alle mogelijkheden die hem geboden werden: opleidingen, internationale opdrachten, steeds grotere projecten en uiteindelijk een combinatie van management en consultancy. Nu is hij vijftien jaar verder en weet het niet meer.

Jerry heeft het immens druk en voelt zich overal verantwoordelijk voor. Hij is verantwoordelijk voor een steeds groter groeiende groep consultants in een groeiende markt. Ze kunnen de aanvragen bijna niet aan. Zijn collega’s zien in hem een goeroe op zijn gebied en komen met allerlei vragen bij hem. Heel vleiend, maar ook tijdrovend. De opleidingsafdeling vraagt hem regelmatig als docent, omdat hij de enige is die zoveel kennis heeft. Zelfs zijn divisiemanager wil regelmatig met hem sparren. Niet om over Jerry te praten, maar over de problemen die de divisiemanager tegenkomt.

Jerry kan niet meer genieten van de uitdagingen die zijn bedrijf hem biedt. Hij hoort steeds dat hij het nog ver kan schoppen, maar dat voelt meer als een belasting dan als een beloning.

Hij wil meer evenwicht in de zorg voor zichzelf en de organisatie en zich niet meer laten meeslepen door de gekte van de dag.

De grote vraag die Jerry te beantwoorden heeft, is: ‘Waarom?’ Waarom doe je zoveel? Waarom maak je jezelf zo beschikbaar voor iedereen? Waarom zeg je geen nee?

Het blijkt dat Jerry nooit geleerd heeft om voor zichzelf te zorgen. Hij heeft niet geleerd om grenzen aan te geven. Door zijn grenzeloosheid, nodigt hij onbewust anderen uit om over zijn grenzen te gaan.

In de coaching leert Jerry zijn eigen grenzen kennen en aangeven, onder andere door de Vileine Vragen met zichzelf te spelen. Hij is verbaasd van zichzelf als hij direct weet wat voor klanten hij nooit zou willen hebben. Ook weet hij precies voor wie hij zich kosteloos zou willen inzetten. Hij trekt die vraag door naar zijn collega’s en realiseert zich, welke collega’s meer gebruik van zijn kennis en kunde maken dan fatsoenlijk is.

 

December 2015

Geschreven door Francine ten Hoedt

Francine ten Hoedt

Francine ten Hoedt

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *