Meelijden en meeleven

Meike is een prachtmeid. Dat vinden al haar collega’s. Zoals zij omgaat met de cliënten is onovertroffen. Als geen ander weet ze mensen te motiveren om door te gaan met afkicken. Wat weinig collega’s beseffen, is hoe moeilijk Mieke het vindt om niet ingezogen te raken door de problemen van haar cliënten. Ze herkent zoveel van deze mensen en weet hoe klein de grens is tussen helper of gebruiker.

Op een dag doet ze een intake en realiseert zich dat ze zit te praten met een klasgenoot van jaren geleden die dezelfde opleiding deed als zij. Ze herkennen elkaar nauwelijks. Hij vertelt hoe hij na de opleiding een paar jaar heeft gewerkt maar het werk zo zwaar vond, dat hij bezweek voor de verleiding van een oppeppertje. Meike voelt zo met hem mee, dat ze van zichzelf schrikt.

Ze vraagt coaching van een externe coach. Haar leervragen zijn: Hoe kan ik professionele afstand bewaren, zonder mijn meevoelen met mijn cliënten los te laten? Hoe kan ik de verantwoordelijkheid bij mijn cliënten laten?

Dankzij haar meeleven, kan Meike haar cliënten zo goed begeleiden. Die voelen dat ze het goed met hen meent en accepteren dan ook dat ze ook streng kan zijn Tough love, glimlacht Meike als ze zit te vertellen. Maar ze vindt het zo moeilijk worden om niet te bezwijken voor de trieste verhalen.

Met de coach vindt ze haar weg. Ze oefent in het parkeren van haar emoties tot na de gesprekken met haar cliënten. Ze leert om te accepteren dat zij mensen niet kan redden. Het moeilijkst vindt ze om zich niet zo verantwoordelijk te voelen voor het leed van anderen. Het kostte even tijd, maar ze is er uit gekomen. En haar studiegenoot? Die heeft ze met veel plezier verder geholpen en is intussen haar collega geworden. zo kunnen ze elkaar verder helpen.

Geschreven door Francine ten Hoedt

Francine ten Hoedt

Francine ten Hoedt

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *