Geluk zit in je spieren

‘Ik weet niet meer hoe dat voelt, geluk,’ vertelt Lex. ‘Mijn vrouw heeft me in de steek gelaten, ze heeft niet eens een ander. Mijn zoon is van school getrapt omdat hij wiet rookte. Ik heb dit jaar geen enkele opdracht binnengehaald. Ik leef van de bijstand. Mijn moeder is overleden, mijn vader zit depressief de hele dag voor zich uit te staren. Er zijn vier tantes, twee ooms en een goede vriendin overleden en ook mijn hond is dood. Ik kon het hele jaar wel janken!’

Hij zit met zijn billen op het puntje van zijn stoel, helemaal achterovergeleund, met zijn armen stijf over elkaar, zijn benen ver vooruit gestoken. Het toonbeeld van boosheid met een sausje verdriet. Hij daagt me uit om eens te ontkennen dat hij zielig is.

‘Herinner je je nog een moment dat je echt gelukkig was?’ vraag ik. ‘Niet afgelopen jaar, maar eerder?’

Hij denkt diep na. Blijkbaar moet het van ver komen. Dan ineens trekt hij zijn benen wat naar zich toe en schuift wat verder naar achteren op zijn stoel.

‘Toen onze Mickey geboren werd. Dat was zo spannend. Michaela had al anderhalve dag weeën en de baby kwam maar niet. Toen moesten we naar het ziekenhuis, daar hebben ze van alles gedaan, vraag me niet meer wat. Het enige dat ik me herinner was toen hij er uitkwam, besmeurd met bloed en ander spul. Een heel klein mannetje, maar huilen dat hij kon! Ik mocht de navelstreng doorknippen en daardoor werd hij ineens ook van mij en niet meer alleen van Michaela.’ Terwijl Lex vertelt, gaat hij helemaal rechtop zitten. Zijn ogen stralen, hij gebaart met zijn handen, maakt wiegbewegingen en slaat met zijn vuist op zijn borst. Hij vertelt verder over die eerste dagen hoe moe ze waren, maar ook zo gelukkig met zo’n volmaakt kindje.

Na een minuut of tien zwijgt hij en staart even voor zich uit.

10-minuten

‘Goh, wat voelde dat goed! Dank je wel dat je me weer even hebt laten voelen hoe gelukkig ik kan zijn. Dat gevoel wil ik weer terug in mijn leven!’

Met een korte oefening leert Lex weer herkennen welke spieren hij gebruikt als hij gelukkig is. In zijn armen, schouders en gezicht. Hij voelt ook nog even welke spieren hij in beweging zet als hij boos en ongelukkig is. Dat zijn heel andere spieren. Hij ontdekt dat hij zich gelukkiger kan voelen door te spelen met de spanning in zijn spieren. Zo kan hij zijn emoties wat beter hanteren en voorkomen dat hij doorschiet in negativiteit. Want geluk zit in je spieren!

 

December 2015

 

Geschreven door Philine Spruijt

Philine Spruijt

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *